Ik betaal braaf m'n 10 bolivianos om kerktoren te beklimmen waar een zicht op de stad op me wacht. Ik kom uit op een terras waar dikke tralies alle mogelijke uitgangen afsluiten. Van enig panoramisch uitzicht is geen sprake. Als ik op m'n tenen ga staan, zie ik enkele daken tussen de tralies.
22.1.08
You call this a view?
Koude douche
Het wil maar niet lukken tussen ondergetekende en de Peruviaanse douches.
Stelregel lijkt te zijn : "Hij die niet reclameert, mag zich met koud water douchen."
In drie opeenvolgende hotels/herbergen is eerste contact met water ijskoud.
In eerste hotel komt manusje van alles alle dingen doen die ik ook al heb geprobeerd om warm water uit te vinden. Hij heeft evenveel succes als mij. "Dat zal vandaag niet meer gerepareerd geraken, maar morgen zullen we er wel iets op vinden..." Ik mag zelf initiatief nemen om andere kamer te vragen. "Ah ja, waarom niet?"
In tweede hotel blijkt de gasfles leeg te zijn, net als ik onder de douche sta. In derde hotel is er wat gepruts aan zekering nodig om water warm te krijgen. Op den duur begin ik grote Peruviaanse samenzwering te ontwaren om arme toerist toegang tot warm water te ontzeggen. Op koude hoogvlakte echt geen overbodige luxe. But maybe I'm just paranoid.
Stelregel lijkt te zijn : "Hij die niet reclameert, mag zich met koud water douchen."
In drie opeenvolgende hotels/herbergen is eerste contact met water ijskoud.
In eerste hotel komt manusje van alles alle dingen doen die ik ook al heb geprobeerd om warm water uit te vinden. Hij heeft evenveel succes als mij. "Dat zal vandaag niet meer gerepareerd geraken, maar morgen zullen we er wel iets op vinden..." Ik mag zelf initiatief nemen om andere kamer te vragen. "Ah ja, waarom niet?"
In tweede hotel blijkt de gasfles leeg te zijn, net als ik onder de douche sta. In derde hotel is er wat gepruts aan zekering nodig om water warm te krijgen. Op den duur begin ik grote Peruviaanse samenzwering te ontwaren om arme toerist toegang tot warm water te ontzeggen. Op koude hoogvlakte echt geen overbodige luxe. But maybe I'm just paranoid.
Adventure
Wandelend naar zoveelste ruïne stoot ik op pas gebeurd wreed accident. Een van de vele minibusjes die Peru rijk is, is bij een manoeuvre in snelstromende gekanaliseerde beek terechtgekomen. Passagiers staan bedremmeld aan de kant van de weg. Een meisje zit op de grond met van pijn vertrokken gelaat. Ze wordt in koffer van een met loeiende sirenes en gierende banden arriverende politiejeep geladen. Half verzopen, gekanteld busje heeft wel heel erg toepasselijke naam: Poseidon. Dat is natuurlijk om water-gerelateerde problemen vragen.
inca sherpa
Happend naar zuurstof op 4.000 meter hoogte, met ocharme zeven kilo in m'n rugzak, word ik langs alle kanten voorbijgesneld door dragers met een veelvoud hiervan op hun rug. De porters in kwestie zijn kereltjes van nauwelijks een meter zestig met kuiten van staal en longen van wel 10 liter.
Ik sla een praatje met passerende local met wie ik wat van m'n kostbare coca-bladeren deel. Hij heeft 36 kilo op z'n rug, en moet nog acht uur stappen naar klein dorpje in de bergen. Als ik wat later de top van de Dead Woman's pass bereik, is ie al niet meer te bespeuren.
Enkele jaren geleden werd heel het inca trail gebeuren streng gereglementeerd. Het pak van elke drager van toergroep wordt nu gewogen aan een checkpoint bij het begin van de trek. Pak mag de 25 kilo niet overschrijden. Of met niet al te veel kilo's in ieder geval, want we hangen met onze neus boven weegschaal en zien enkele pakken van tegen de 27 kilo passeren. Al de tenten, tafels, stoelen, voedsel, gasflessen... moet meegevoerd worden op incatrail in de dragerskaravaan. We troosten onszelf met de gedachte dat elk lekker hapje dat we binnenspelen al niet meer door drager getorst moet worden.
Ik sla een praatje met passerende local met wie ik wat van m'n kostbare coca-bladeren deel. Hij heeft 36 kilo op z'n rug, en moet nog acht uur stappen naar klein dorpje in de bergen. Als ik wat later de top van de Dead Woman's pass bereik, is ie al niet meer te bespeuren.
Enkele jaren geleden werd heel het inca trail gebeuren streng gereglementeerd. Het pak van elke drager van toergroep wordt nu gewogen aan een checkpoint bij het begin van de trek. Pak mag de 25 kilo niet overschrijden. Of met niet al te veel kilo's in ieder geval, want we hangen met onze neus boven weegschaal en zien enkele pakken van tegen de 27 kilo passeren. Al de tenten, tafels, stoelen, voedsel, gasflessen... moet meegevoerd worden op incatrail in de dragerskaravaan. We troosten onszelf met de gedachte dat elk lekker hapje dat we binnenspelen al niet meer door drager getorst moet worden.
18.1.08
Geeuw
Wie denkt dat ik hier elke dag een gat in de dag slaap, moet ik een illusie armer maken. Ik geef even de uren mee waarop ik vijf opeenvolgende dagen opsta:
04.15
06.00
06.00
03.40
05.30
Toegegeven, de middelste drie uren van deze reeks word ik gewekt door een lokale versie van sherpa met kop hete coca-thee in z'n handen. Dat maakt het net iets draaglijker.
Vijfde opsta-uur was noodzakelijk om vlucht Cuzco-Lima te halen. Een vlucht die uiteindelijk met vier uur vertraging de lucht ingaat. Ik had me dus de moeite kunnen besparen.
04.15
06.00
06.00
03.40
05.30
Toegegeven, de middelste drie uren van deze reeks word ik gewekt door een lokale versie van sherpa met kop hete coca-thee in z'n handen. Dat maakt het net iets draaglijker.
Vijfde opsta-uur was noodzakelijk om vlucht Cuzco-Lima te halen. Een vlucht die uiteindelijk met vier uur vertraging de lucht ingaat. Ik had me dus de moeite kunnen besparen.
9.1.08
Fresquita
Het is frisjes op 4.000 meter hoogte. Restaurant heeft ook geen zin om verwarming aan te steken. Bolivianen zitten met jas en warme sjaal aan tafel. Ik volg hun voorbeeld. Waarom bij zo'n weer drank in koelkast steken? Ik krijg een lauw pintje. Hier kijk ik al niet meer van op. Ik trek wel grote ogen als dienster alle lege tafeltjes begint uit te rusten met assortiment aan flesjes frisdrank, geopend, met rietje. Gefundeerd vertrouwen in toestroom van klandizie en paranormale kennis over drankvoorkeur van ditzelfde toekomstige cliënteel? Als ik halfuur later restaurant verlaat, staan flesjes nog altijd onaangeroerd op tafels te blinken.
Uyuni time
Zit in internetcafé naast franstalig Zwitsers koppel, dat druk in de weer is foto's over te tappen naar draagbare harde schijf. We naderen sluitingstijd, dus enige haast is geboden om operatie te voltooien. Ik stel hen gerust, want zie op m'n horloge dat ze deadline net halen.
Wanneer we aan kassa staan om te betalen, tovert kruidenier, want het is een kruidenierszaak cum internet, aap uit z'n mouw. Hij wijst naar wandklok die 10 minuten voorloopt, en rekent Zwitser surplus aan omdat hij zogezegd tien minuten langer open is gebleven. Ik wijs naar wijzers (sic) van m'n horloge, maar hij houdt halstarrig vol: "Dat is de klok waarmee ik werk."
In de nood kent men z'n vrienden en ik sta Zwitser bij in luidkeels protest. Als ultiem argument wordt geluidloos spelende tv aangehaald, waarop juist het journaal begint. In het Frans beginnen we al een tactiek af te spreken om geen frank (Zwitsers noch Belgisch) teveel te betalen. Uiteindelijk bindt de man toch in, en rekent enkel het normale tarief aan, wat toch al duurder uitkomt dan in andere internetcafés van dorp.
Wanneer we aan kassa staan om te betalen, tovert kruidenier, want het is een kruidenierszaak cum internet, aap uit z'n mouw. Hij wijst naar wandklok die 10 minuten voorloopt, en rekent Zwitser surplus aan omdat hij zogezegd tien minuten langer open is gebleven. Ik wijs naar wijzers (sic) van m'n horloge, maar hij houdt halstarrig vol: "Dat is de klok waarmee ik werk."
In de nood kent men z'n vrienden en ik sta Zwitser bij in luidkeels protest. Als ultiem argument wordt geluidloos spelende tv aangehaald, waarop juist het journaal begint. In het Frans beginnen we al een tactiek af te spreken om geen frank (Zwitsers noch Belgisch) teveel te betalen. Uiteindelijk bindt de man toch in, en rekent enkel het normale tarief aan, wat toch al duurder uitkomt dan in andere internetcafés van dorp.
Subscribe to:
Posts (Atom)
