You call this a view?

Ik betaal braaf m'n 10 bolivianos om kerktoren te beklimmen waar een zicht op de stad op me wacht. Ik kom uit op een terras waar dikke tralies alle mogelijke uitgangen afsluiten. Van enig panoramisch uitzicht is geen sprake. Als ik op m'n tenen ga staan, zie ik enkele daken tussen de tralies.

Enigszins pissed off daal ik terug af naar de boleteria om m'n nood te klagen bij ticketverkoopster. "Ja, het is wat bewolkt vandaag, u kan niet echt ver zien..." Ik werp op dat het niet de wolken zijn die enige kans op vista beletten en ben gereed om refund te eisen.

Dan valt haar peso: "Oeps, ik ben de deur naar de toren vergeten open te doen." Met sleutelbos in de hand bestijgt ze de trappen en geraak ik alsnog in het sanctum sanctissimum.

Koude douche

Het wil maar niet lukken tussen ondergetekende en de Peruviaanse douches.

Stelregel lijkt te zijn : "Hij die niet reclameert, mag zich met koud water douchen."

In drie opeenvolgende hotels/herbergen is eerste contact met water ijskoud.

In eerste hotel komt manusje van alles alle dingen doen die ik ook al heb geprobeerd om warm water uit te vinden. Hij heeft evenveel succes als mij. "Dat zal vandaag niet meer gerepareerd geraken, maar morgen zullen we er wel iets op vinden..." Ik mag zelf initiatief nemen om andere kamer te vragen. "Ah ja, waarom niet?"

In tweede hotel blijkt de gasfles leeg te zijn, net als ik onder de douche sta. In derde hotel is er wat gepruts aan zekering nodig om water warm te krijgen. Op den duur begin ik grote Peruviaanse samenzwering te ontwaren om arme toerist toegang tot warm water te ontzeggen. Op koude hoogvlakte echt geen overbodige luxe. But maybe I'm just paranoid.

Adventure

Wandelend naar zoveelste ruïne stoot ik op pas gebeurd wreed accident. Een van de vele minibusjes die Peru rijk is, is bij een manoeuvre in snelstromende gekanaliseerde beek terechtgekomen. Passagiers staan bedremmeld aan de kant van de weg. Een meisje zit op de grond met van pijn vertrokken gelaat. Ze wordt in koffer van een met loeiende sirenes en gierende banden arriverende politiejeep geladen. Half verzopen, gekanteld busje heeft wel heel erg toepasselijke naam: Poseidon. Dat is natuurlijk om water-gerelateerde problemen vragen.

inca sherpa

Happend naar zuurstof op 4.000 meter hoogte, met ocharme zeven kilo in m'n rugzak, word ik langs alle kanten voorbijgesneld door dragers met een veelvoud hiervan op hun rug. De porters in kwestie zijn kereltjes van nauwelijks een meter zestig met kuiten van staal en longen van wel 10 liter.

Ik sla een praatje met passerende local met wie ik wat van m'n kostbare coca-bladeren deel. Hij heeft 36 kilo op z'n rug, en moet nog acht uur stappen naar klein dorpje in de bergen. Als ik wat later de top van de Dead Woman's pass bereik, is ie al niet meer te bespeuren.

Enkele jaren geleden werd heel het inca trail gebeuren streng gereglementeerd. Het pak van elke drager van toergroep wordt nu gewogen aan een checkpoint bij het begin van de trek. Pak mag de 25 kilo niet overschrijden. Of met niet al te veel kilo's in ieder geval, want we hangen met onze neus boven weegschaal en zien enkele pakken van tegen de 27 kilo passeren. Al de tenten, tafels, stoelen, voedsel, gasflessen... moet meegevoerd worden op incatrail in de dragerskaravaan. We troosten onszelf met de gedachte dat elk lekker hapje dat we binnenspelen al niet meer door drager getorst moet worden.