Into the unknown

Ik nader stilaan nieuwe wereld. De Italiaanse en Spaanse tronies maken langzaamaan plaats voor gitzwarte stugge haardossen met daaronder een nog stuggere blik. Op TV zie ik Evo Morales live z'n presidentschap in de weegschaal leggen. Bus passeert eerste, vrij vreedzaam aandoende bloqueos, groepjes indianen die helft van de weg innemen, en zo hun eisen kracht bijzetten. Indiaan of Indio is trouwens een lelijk woord hier. Zelfs aborigines kan voor sommigen niet door de beugel, al wijt ik dat aan een linguïstisch misverstand. De politiek correcte term is voor deze puristen naturales of nativos. Het is maar dat u het weet.

Easy does it

Zaterdag slaap ik op 1.259 meter hoogte.
Zondag slaap ik op 2.159 meter hoogte.
Maandag slaap ik op 2.461 meter hoogte.
Dinsdag slaap ik op 2.936 meter hoogte.
Woensdag slaap ik op 3.160 meter hoogte.

Malvinas

Tijdens busrit probeer ik ledematen zo te schikken dat ik Argentijnse buur niet beroer. Dat leidt enkel tot een elleboog in m'n ribben. Niet aangenaam, dus middels een expeditionary force weet ik mijn stekje op armleuning weer te bezetten. Alle niet met kracht geclaimde lebensraum schreeuwt in de Argentijnse psyche blijkbaar om bezetting. Vraag dat maar aan de Engelsen, met hun Falklands, die hier de Islas Malvinas genoemd worden. Argentina heeft haar claim op eilandengroep van twee keer niets, die het in 1833 aan de Engelsen verloor, nog niet opgegeven. Toeristische kaarten maken dit duidelijk door achter de naam Islas Malvinas een (Arg.) toe te voegen. De leuze 'Malvinas Argentinas' duikt overal op in straatbeeld. Heb zelfs al een hacienda gezien die dit als naam meekreeg.

Burning car

Jongste dochter heeft auto van zus geleend om gezelschap naar buitenverblijf te transporteren. Vier blokken na vertrek roept een passerende taxichauffeur ons toe dat onze auto in brand aan het schieten is. "En serio?" vraagt de ongelovige dochter. "Nee, ik maak een grapje", snauwt de gepikeerde taxista haar toe en scheurt weg. Inderdaad, nu merken we de grijze rook op die aan achterkant van wagen opstijgt. Lichte paniek maakt zich meester van de op de achterbank gezeten toerist in dit tweedeursmodel. In een oogwenk staat de volledige bemanning van wagentje hijgend op straat. Laat ons als schuldige maar een onwillige handrem aanwijzen. Het koelt allemaal zonder blazen en tien minuutjes later zetten we onze weg verder.

Lucky Strijk

Op zonnige zaterdagvoormiddag loop ik wat rond in het rustige Salta, waar het op deze religieuze feestdag enkel druk is in de kerken. Na een licht verteerbare lunch van een humita gevolgd door een ensalada del chef, wandel ik op m'n gemak terug richting hostal, waar m'n bagage op me wacht en een lavadero, waar frisgewassen en gestreken kleren hetzelfde doen. Het plan is om daarna snel op bus te springen en verder naar het noorden te trekken. Onderweg naar eerder genoemde bestemmingen, het is ongeveer één uur 's middags, bots ik op verschillende winkeliers die rolluiken neerlaten en traliehekken vergrendelen. It's siesta time en half Salta gaat op slot. Zelfs musea en cafés ontsnappen hier niet aan en sluiten tussen één en vier uur 's middags de deuren.

Doodgemoedereerd wandel ik verder, tot ik in de verte lavadero-uitbater bord met 'Laundry' naar binnen zie verhuizen en grote sleutelbos zie bovenhalen. Ik zie mezelf al gestrand in een doods, siestend Salta en schiet in looppas. Weet zo net op tijd ticket te overhandigen in ruil voor m'n kostbare plunje.