Ik heb 2 nachten in hotelletje geslapen en wil uitchecken. Eerste nacht heb ik al bij aankomst mogen betalen, en hier heb ik zelfs een mooi reçuutje voor gekregen. Conciërge, een niet al te snuggere oude kerel, zegt echter dat ik drie nachten in hotel heb verbleven en dus nog 2 nachten moet cancelar. Ik dien dit ten stelligste tegen te spreken en dus wordt de baas er bij gehaald. Die bestudeert minutenlang alle gerelateerde papierwerk en komt tot dezelfde conclusie. Blijkbaar is mijn mededeling dat ik 2 nachten zou verblijven genoteerd in logboek als zijnde dat ik de tweede van de maand ben gearriveerd, wat ons inderdaad op drie nachten doet uitkomen...
Ik houd voet bij stuk, de nacht die ze me extra willen aanrekenen sliep ik in ander hotel, twee straten verder. Als ze willen, argumenteer ik, kunnen ze het daar eens gaan navragen...
Mijn oprechte blik of Genker koppigheid, daar wil ik vanaf zijn, doet hen uiteindelijk toch zwichten.
19.2.08
Maps? We don't need no steenking maps!
Klein dorpje in canyon heeft heus toerisme-bureau, bemand door 2 personen. Na mijn klassieke openingszet ("Ik ben op zoek naar een kaart van dorp/stad.") is het al meteen schaak en mat. Neen, ze hebben geen kaart, nooit gehad trouwens. Ze kunnen me wel met wat handbewegingen route naar belangrijkste bezienswaardigheden diets maken.
Achteraf blijkt dat ontbreken van straatnaamborden in dorp het nut van enige kaart toch drastisch zou beperkt hebben.
Achteraf blijkt dat ontbreken van straatnaamborden in dorp het nut van enige kaart toch drastisch zou beperkt hebben.
Ecuadorean road trip
We besluiten wat kilometers te malen, en in één ruk van de Andes naar de kust af te dalen.
Van 4.000 meter hoog daal ik in een dag en een aantal bustrips af naar 136 meter boven zeeniveau.
Reis wordt een oefening in temperature adjustment en cultural change. Muts, sjaal en handschoenen maken plaats voor T-shirt. Maïsvelden veranderen in bananenplantages. Kokette cholitas, met witte kniekousen en zwarte fedoras, maken plaats voor wulpse latinas, wiens overtollige vlees met moeite door kledij in bedwang wordt gehouden. Timide campesinos ruimen baan voor lawaaierige machos. Oude, graatmagere, tandeloze besjes in de Andes, altijd druk in de weer, veranderen in gezette matrones die op terras van oude dag genieten.
In dorpje, op zoek naar highway en bijhorende bus, stuit ik op chauffeur van pick-up truck, die me voor exorbitante som van 1 dollar in z'n laadbak stopt, samen met een dozijn indiaansen met kroost, en naar de gezochte weg brengt.
Op barslechte aardeweg, nog hoog in de bergen, dreigt reis al in de modder te stranden. Stuk weg is door hevige regenval weggespoeld, en wat er van weg overblijft is meer modder dan aarde. Buschauffeur ziet het in ieder geval niet zitten en keert z'n bus. Passagiers, voor volgende dorpje, tot wie ik behoor, worden geadviseerd te voet weg verder te zetten. "Het is maar 2 kilometer wandelen," bezweert ticketverkoper me. Als bus vertrokken is, vertellen locals me dat het anderhalf uur stappen is tot m'n bestemming. Dan komt er gelukkig andere bus aan, wiens chauffeur het niet ziet zitten omweg van 7 uur te maken, en met wat vrijwilligers stenen en ganse struiken begint aan te voeren om weg wat meer op een weg te doen lijken. Na een halfuurtje emergency road repair slaagt bus er zo in, met nog een kleine hapering, de hindernis te overwinnen. En wijle weg.
Op deze luie zondag heeft andere buschauffeur er blijkbaar voor gekozen z'n zonen aan het werk te zetten, en zelf van een welverdiende siësta te genieten. Ik stap in bus waarvan chauffeur niet ouder kan zijn dan 15. Na tijdje vindt oudere broer het welletjes en neemt plaats achter stuur over. Ik overtuig me er van dat deze laatste toch minstens 17 moet zijn. We weten in ieder geval net alle koeien, varkens, honden en llamas die weg met ons delen te ontwijken of te doen uitwijken met genoeg claxongeschal.
Ik strand om 11 uur ´s nachts in Portoviejo, in groezelige busterminal, na eerst nog vervelende dronkenlap in bus te hebben getrotseerd, die vindt dat ik hem z'n busticket cadeau moet doen. Dat ziet u, inderdaad, van hier.
Van 4.000 meter hoog daal ik in een dag en een aantal bustrips af naar 136 meter boven zeeniveau.
Reis wordt een oefening in temperature adjustment en cultural change. Muts, sjaal en handschoenen maken plaats voor T-shirt. Maïsvelden veranderen in bananenplantages. Kokette cholitas, met witte kniekousen en zwarte fedoras, maken plaats voor wulpse latinas, wiens overtollige vlees met moeite door kledij in bedwang wordt gehouden. Timide campesinos ruimen baan voor lawaaierige machos. Oude, graatmagere, tandeloze besjes in de Andes, altijd druk in de weer, veranderen in gezette matrones die op terras van oude dag genieten.
In dorpje, op zoek naar highway en bijhorende bus, stuit ik op chauffeur van pick-up truck, die me voor exorbitante som van 1 dollar in z'n laadbak stopt, samen met een dozijn indiaansen met kroost, en naar de gezochte weg brengt.
Op barslechte aardeweg, nog hoog in de bergen, dreigt reis al in de modder te stranden. Stuk weg is door hevige regenval weggespoeld, en wat er van weg overblijft is meer modder dan aarde. Buschauffeur ziet het in ieder geval niet zitten en keert z'n bus. Passagiers, voor volgende dorpje, tot wie ik behoor, worden geadviseerd te voet weg verder te zetten. "Het is maar 2 kilometer wandelen," bezweert ticketverkoper me. Als bus vertrokken is, vertellen locals me dat het anderhalf uur stappen is tot m'n bestemming. Dan komt er gelukkig andere bus aan, wiens chauffeur het niet ziet zitten omweg van 7 uur te maken, en met wat vrijwilligers stenen en ganse struiken begint aan te voeren om weg wat meer op een weg te doen lijken. Na een halfuurtje emergency road repair slaagt bus er zo in, met nog een kleine hapering, de hindernis te overwinnen. En wijle weg.
Op deze luie zondag heeft andere buschauffeur er blijkbaar voor gekozen z'n zonen aan het werk te zetten, en zelf van een welverdiende siësta te genieten. Ik stap in bus waarvan chauffeur niet ouder kan zijn dan 15. Na tijdje vindt oudere broer het welletjes en neemt plaats achter stuur over. Ik overtuig me er van dat deze laatste toch minstens 17 moet zijn. We weten in ieder geval net alle koeien, varkens, honden en llamas die weg met ons delen te ontwijken of te doen uitwijken met genoeg claxongeschal.
Ik strand om 11 uur ´s nachts in Portoviejo, in groezelige busterminal, na eerst nog vervelende dronkenlap in bus te hebben getrotseerd, die vindt dat ik hem z'n busticket cadeau moet doen. Dat ziet u, inderdaad, van hier.
Blue hotel
M'n hotel heet 'Moon Night'; 50 meter verder ligt café met naam 'Bloom Moon'. Beide lunair geïnspireerd en even rotsvast overtuigd van kennis Engelse uitdrukkingen.
Chola night vision
Nieuwjaarsnacht, twee uur 's morgens. Na een uitgeregende nieuwjaarsborrel, opgeluisterd door in rode poncho's geklede muziekgroep, gaat het huiswaarts, naar hostel aan andere kant van eiland. Eerst in gezelschap van een vervelende Argentijnse architect, die ook ergens aan mijn kant van eiland verblijft. Nadat we op plek belanden die ik nog nooit in m'n leven meen gezien te hebben, besluit ik er het op m'n eentje op te wagen en neem ik afscheid van my new best friend.
Loop zo 10 minuten rond in dorpje waarvan straten in het pikkedonker steeds meer op elkaar beginnen te lijken. Met schermpje van digitale camera probeer ik modderige pad nog enigszins bij te lichten. Begin te overwegen om naar vertrekpunt terug te keren, en frisse start te nemen in labyrint, als er een visioen voor me opdoemt: een cholita in vol ornaat, hoogstens een jaar of 17, aan kant van pad, als het ware wachtend op ronddwalende toeristen. Ik vraag haar enkel de weg naar m'n hostel, waarvan ik me de naam helaas niet meer herinner, maar na enkele referentiepunten te hebben vernoemd, schiet ze al weg als een guided missile en kan ik maar net aanklampen. Lichtvoetig baant ze zich in het duister een weg over het geaccidenteerde, met modder en rotsen bedekte parcours. Ik heb moeite om haar bij te houden en ik ben, zie ik de volgende morgen aan m'n met modder bedekte broek, minder succesvol in het nemen van hindernissenparcours.
Bij m'n verblijfplaats aangekomen, slokt de duisternis m'n reddende engel even snel weer op, zonder dat ik de kans krijg haar te bedanken. Zo moet Bernadette Soubirous zich ook ooit gevoeld hebben.
Loop zo 10 minuten rond in dorpje waarvan straten in het pikkedonker steeds meer op elkaar beginnen te lijken. Met schermpje van digitale camera probeer ik modderige pad nog enigszins bij te lichten. Begin te overwegen om naar vertrekpunt terug te keren, en frisse start te nemen in labyrint, als er een visioen voor me opdoemt: een cholita in vol ornaat, hoogstens een jaar of 17, aan kant van pad, als het ware wachtend op ronddwalende toeristen. Ik vraag haar enkel de weg naar m'n hostel, waarvan ik me de naam helaas niet meer herinner, maar na enkele referentiepunten te hebben vernoemd, schiet ze al weg als een guided missile en kan ik maar net aanklampen. Lichtvoetig baant ze zich in het duister een weg over het geaccidenteerde, met modder en rotsen bedekte parcours. Ik heb moeite om haar bij te houden en ik ben, zie ik de volgende morgen aan m'n met modder bedekte broek, minder succesvol in het nemen van hindernissenparcours.
Bij m'n verblijfplaats aangekomen, slokt de duisternis m'n reddende engel even snel weer op, zonder dat ik de kans krijg haar te bedanken. Zo moet Bernadette Soubirous zich ook ooit gevoeld hebben.
Mojadas
Ik ben nog geen 5 minuten op Ecuadoreaans grondgebied of ik onderga al collateral damage van een tegen muur uiteenspattende waterballon. Carnaval in Ecuador betekent dat het spel der mojadas kan beginnen. Vier lange dagen is elk middel om vriend, buur of nobele onbekende voorbijganger nat te maken goed: waterpistooltjes, supersoakers, waterballonnen, emmers, waskuipen... Je wordt belaagd van op balkons, je ondergaat heuse drive-by shootings vanuit voorbijrazende pick-up trucks, je durft niet langer dan strikt noodzakelijk op straathoek te vertoeven...
Zelfs in plensbui houdt de pret niet op, en zijn er fanatiekelingen die denken dat ze je net nog iets natter kunnen maken dan het al aanwezige regengordijn.
Water is nog een onschuldig goedje. Aan schoolpoorten vliegen eieren en bloem in het rond en in de haren van de te slachtofferen meisjes. Elke winkel lijkt massa's novelty bussen schuim in stock te hebben om pleziernoden van bevolking op te vangen.
Zelfs in plensbui houdt de pret niet op, en zijn er fanatiekelingen die denken dat ze je net nog iets natter kunnen maken dan het al aanwezige regengordijn.
Water is nog een onschuldig goedje. Aan schoolpoorten vliegen eieren en bloem in het rond en in de haren van de te slachtofferen meisjes. Elke winkel lijkt massa's novelty bussen schuim in stock te hebben om pleziernoden van bevolking op te vangen.
Luis vs The Volcano
Luis is 10 jaar en woont in vogelvlucht op 3 kilometer van actieve vulkaan. Ik ben op terugweg naar dorp waar ik verblijf en Luis moet 5 minuutjes afdalen naar alpenweide (andesweide!) om z'n koeien te inspecteren. Luis is niet bang van de vulkaan, hij vindt het alleen vervelend dat vulkanische asse soms gras van z´n koeien bedekt.
Week voordat ik richting vulkaan trek, doen onheilspellende berichten de ronde. Op TV zijn er de hele dag extra bulletins met spectaculaire beelden van kilometershoge assewolk en vurige vulkaanmond waaruit grote rotsblokken worden gekatapulteerd.
In Riobamba bedekt fijn laagje vulkanische asse geparkeerde wagens en lopen heel wat mensen rond met stofmasker. Ik bedenk dat naast de roetwolken die bussen en vrachtwagens hier uitstoten, een actieve vulkaan klein bier is.
Als ik in dorp op 5 kilometer van vulkaan arriveer is vulkaan weer bijna ingeslapen en stoot enkel nog wat assewolken uit. Jammer voor de op spektakel beluste ramptoerist.
Week voordat ik richting vulkaan trek, doen onheilspellende berichten de ronde. Op TV zijn er de hele dag extra bulletins met spectaculaire beelden van kilometershoge assewolk en vurige vulkaanmond waaruit grote rotsblokken worden gekatapulteerd.
In Riobamba bedekt fijn laagje vulkanische asse geparkeerde wagens en lopen heel wat mensen rond met stofmasker. Ik bedenk dat naast de roetwolken die bussen en vrachtwagens hier uitstoten, een actieve vulkaan klein bier is.
Als ik in dorp op 5 kilometer van vulkaan arriveer is vulkaan weer bijna ingeslapen en stoot enkel nog wat assewolken uit. Jammer voor de op spektakel beluste ramptoerist.
No tiene suelto?
Ik vraag me af wie er met al het wisselgeld in de Andes van door is. Nergens is klein geld in kas, en telkens wordt dus een personeelslid/slachtoffer met de ondankbare taak opgezadeld bij de buren om wisselgeld te gaan schooien. Aangezien er, ik herhaal, nergens klein geld in kas is, kan dit soms verbazend lang duren. Je koopt dus best niets net voordat je bus vertrekt. Het is niet alsof ik met grote biljetten van 100 sta te zwaaien. Neen, problemen beginnen al wanneer je rekening van ergens in de 30 pesos, met biljet van 50 pesos probeert te betalen. Of ocharme 75 cent met een biljet van één. Op den duur ben je verbaasd wanneer er effectief wisselgeld in kassa blijkt te zitten. Het is me ook al overkomen dat mijn 'groot' geld gewoon geweigerd wordt, en ik mezelf verplicht zie zelf het wisselgeldschooiproces op te starten. Soms geeft men ook gewoon de moed op en zegt men me m'n rekening te komen betalen wanneer ik eens een keer (you never know, stranger things have happened) op wat gepast geld stuit.
Subscribe to:
Posts (Atom)
