Chola night vision

Nieuwjaarsnacht, twee uur 's morgens. Na een uitgeregende nieuwjaarsborrel, opgeluisterd door in rode poncho's geklede muziekgroep, gaat het huiswaarts, naar hostel aan andere kant van eiland. Eerst in gezelschap van een vervelende Argentijnse architect, die ook ergens aan mijn kant van eiland verblijft. Nadat we op plek belanden die ik nog nooit in m'n leven meen gezien te hebben, besluit ik er het op m'n eentje op te wagen en neem ik afscheid van my new best friend.

Loop zo 10 minuten rond in dorpje waarvan straten in het pikkedonker steeds meer op elkaar beginnen te lijken. Met schermpje van digitale camera probeer ik modderige pad nog enigszins bij te lichten. Begin te overwegen om naar vertrekpunt terug te keren, en frisse start te nemen in labyrint, als er een visioen voor me opdoemt: een cholita in vol ornaat, hoogstens een jaar of 17, aan kant van pad, als het ware wachtend op ronddwalende toeristen. Ik vraag haar enkel de weg naar m'n hostel, waarvan ik me de naam helaas niet meer herinner, maar na enkele referentiepunten te hebben vernoemd, schiet ze al weg als een guided missile en kan ik maar net aanklampen. Lichtvoetig baant ze zich in het duister een weg over het geaccidenteerde, met modder en rotsen bedekte parcours. Ik heb moeite om haar bij te houden en ik ben, zie ik de volgende morgen aan m'n met modder bedekte broek, minder succesvol in het nemen van hindernissenparcours.

Bij m'n verblijfplaats aangekomen, slokt de duisternis m'n reddende engel even snel weer op, zonder dat ik de kans krijg haar te bedanken. Zo moet Bernadette Soubirous zich ook ooit gevoeld hebben.