Fragmenten uit "De Cinema in de Flores wijk", Crónicas del Ángel Gris, Alejandro Dolina

Iedereen weet dat de armen geen film maken. Soms gaan ze naar de bioscoop om een film te zien, maar nooit maken ze er zelf één. Desalniettemin was er in de wijk Ángel Gris van Buenos Aires een man die films maakte, Julius Del Piero genaamd. Het loont de moeite even stil te staan bij zijn oeuvre, aangezien al zijn films verloren zijn gegaan.

Een gelukkige samenloop van omstandigheden besliste over de artistieke roeping van Del Piero: hij woonde naast de Hongaarse immigrant Lazlo Martok, de beroemde schepper van de Wel Erge Korte Kortfilms, wiens beknopte juweeltjes een maximale speelduur van 10 seconden bereikten. Del Piero was leerling van Martok en tevens onverbeterlijk plunderaar van de voorraadkamer van z’n maestro, waar deze laatste lege filmrollen, camera’s en belichtingsmateriaal opsloeg.

De eerste werken van Julius Del Piero zijn documentair van aard. We verwijzen naar Buren van de Artigasstraat zetten het huisvuil buiten, Vrijende paartjes in Villa Luro en Warenhuis Scarinci: een model-etablissement.

Na deze bescheiden oefeningen filmde Del Piero zijn eerste langspeelfilm. Het werkstuk draagt de titel Het leven is een Milonga en betreft een eenvoudig verhaal: een tangozanger triomfeert in het centrum van Buenos Aires en vergeet zo z’n verloofde in de Flores wijk. Uiteindelijk, gelouterd door de keerzijde van de roem, keert hij terug naar zijn oude liefde en zingt onder haar venster. De film eindigt halfweg deze serenade, misschien vanwege dramatische overwegingen van de regisseur, misschien vanwege het plotse einde van de bemachtigde filmrol. In dit werk kunnen we observeren dat Del Piero absoluut niet op de hoogte was van de mogelijkheid tot montage. De film bestaat uit één enkele take die loopt over de hele lengte van de film, wat de kijker verplicht verschillende overbodige reizen van Flores naar het centrum en van het centrum naar Flores mee te maken, en hiernaast ook enkele close ups van vensters en gordijnen die lange minuten duren te doorstaan, die – blijkbaar – dienden om de acteurs de mogelijkheid te bieden zich om te kleden. De film duurt 1 uur en 50 minuten, wat exact de tijd is die Del Piero besteedde aan het filmen ervan.

Het kwam eveneens nooit op aan de geniale regisseur dat de kinderjaren en de volwassenheid van een personage door verschillende acteurs kunnen worden vertolkt. Hij diende dus 30 jaar te wacten om de filmage van En morgen zullen ze chemici zijn te voltooien. Een werk over het studentenmilieu dat de belevenissen van een groep jongeren verhaalt, die met de tijd veranderen in respectabele pharmaceutici.

Bij het opnieuw aanknopen met de werkzaamheden zocht Del Piero moeizaam de vroegere acteurs bij elkaar en diende een ontnuchterende werkelijkheid onder ogen te zien; Velen van de originele cast leken in het geringst niet meer op de jongeren die ze ooit waren, en haast geen enkele had het gezicht van een chemicus.

Voor de uitdaging gesteld het geschreven woord te verfilmen, was Del Piero extreem trouw aan z’n literair bronmateriaal. Zijn versie van Gargantua en Pantagruel toonde enkel een man die hardop de woorden “Muy ilustres bebedores...” leest. En zo verder tot aan het einde van het omvangrijke boek.

De rus Salzman wist, na langdurige smeekbedes, een bescheiden rol te veroveren in Neemt uw twintig centiemen!, de meeste scabreuze creatie van de regisseur. Salzman werd geacht een hevige liefdesscene te vertolken met de jeune étoile Monica Coriale, wiens schoonheid inderdaad pijnlijk was.

In het midden van de actie stond Salzman op, en, de technici en cameralui in vertrouwen nemend, verzocht om wat meer privacy, aangezien hij het gevoel had de actrice verleid te hebben. -Ze zegt dat ze van me houdt-, specificeerde de Rus. Del Piero merkte op dat dit juist de zin was die het script vereiste. Een woedende Salzman waarschuwde hierop dat niemand met zijn gevoelens speelde, zelfs niet in speelfilms.

De laatste films van Del Piero tonen al een zeker verval. Lazlo Martok begon te vermoeden dat er iets niet pluis was en sloot z’n magazijn af met een dubbel hangslot. Niet langer in staat zich op een waardige manier te bevoorraden, diende Del Piero beroep te doen op producers die hem verplichtten insignificante thema’s te verfilmen. Ondanks deze penibele omstandigheden, wist del Piero kort voor z’n mysterieuze verdwijning toch Laat arriverend te voltooien, een delicate expressie van een rijp, misschien zelfs gelouterd artiest

In deze film arriveert de camera immer na de gebeurtenissen. Van een vechtpartij in een kroeg krijgen we enkel het vernielde etablissement te zien. Van sappige dialogen horen we enkel de woorden ter afscheid. Muzikale scènes zijn beelden van de violisten die hun instrumenten opbergen. Grote feesten worden getoond als iederen al naar huis is. De bankroof van de eeuw is een beeld van de dief achter de tralies. De film werd vroeger dan het geafficheerde aanvangsuur vertoond, zodat de toeschouwers enkel de aftiteling te zien kregen.