Easy money

In busterminal van Puno aangekomen, gaan we op zoek naar een treinticket naar Cuzco voor de volgende morgen. Eerste reisagente die we aanspreken weet ons al meteen een ticket voor de backpacker-trein naar Cuzco te verkopen. Wij blij en op zoek naar hotel. Dan bereiken ons via de backpacker-grapevine onrustwekkende berichten: backpackertrein van volgende dag zou afgelast zijn en enkel vijfmaal duurdere, volgeboekte luxetrein zou traject naar Cuzco afleggen. We bellen naar gsm van reisagente, die ons verzekert dat ze de situatie op de voet volgt en ons op de hoogte zal houden van alle ontwikkelingen. Ik hoor die avond niets meer van haar.

Volgende morgen sta ik dan maar extra vroeg op om zelf wat informatie te winnen. Aan treinstation blijkt er inderdaad geen trein te bespeuren en blijk ik ook niet de enige met een ticket voor een niet bestaande trein. Dan maar taxi naar busterminal. Hier bots ik op reisagente, die me eerst nog een excursie-traject naar Cuzco probeert aan te smeren, maar me dan toch braaf m'n ticket terugbetaalt. Niet iedereen is so lucky. Ik hoor later van twee franstalige Brusselse meisjes dat ze de toerisme-politie er bij moesten halen om hun neergetelde dollars terug te zien.

Ik weet gauw gauw busticket te kopen en zo toch nog uit Puno weg te geraken. Koppel dat net voor me staat aan te schuiven, spreekt ticketverkoper aan in het Engels en mag 30 sol per persoon betalen, ik spreek de man aan in het Spaans en betaal 25 sol.

pro-active

Peruviaanse taxichauffeurs wachten niet tot er ergens een arm de hoogte in gaat of tot er om een "taxi!" wordt geroepen. Neen, ze rijden heel de dag toeterend naar alle eventuele passagiers rond, hun beschikbaarheid wereldkundig makend. Heel wat taxi's zijn bovendien uitgerust met novelty toeters zodat het op drukke kruispunten één en al gefluit, gekoekoek en geblaf is.

Ongestoord rondwandelen is er dan ook niet bij. Gringo's werken bovendien blijkbaar als een rode lap op een stier en mogen zich aan wat extra claxongeschal verwachten.

Mijn vervoermiddel of choice is de colectivo: minibusje van Japanse of Koreaanse makelij dat je voor één sol als het moet naar de andere kant van het land brengt. Ze stoppen overal en worden tot de nok volgepropt met Peruvianen. Zolang busje niet vol genoeg is naar oordeel van chauffeur en cobrador wordt er langzaam gereden en luid geroepen naar potentieel busvulmateriaal. Eenmaal vol kan er gas gegeven worden.

Sommige dorpjes zweren bij de mototaxi, een soort gemotoriseerde, overdekte riksja. Heb ook al in taxi-bakfiets gezeten, waarin je Peruviaans verkeer wel heel direct ervaart, vooral als kruispunt wordt aangesneden en passagier ook meteen als bumper lijkt te fungeren.

You call this a view?

Ik betaal braaf m'n 10 bolivianos om kerktoren te beklimmen waar een zicht op de stad op me wacht. Ik kom uit op een terras waar dikke tralies alle mogelijke uitgangen afsluiten. Van enig panoramisch uitzicht is geen sprake. Als ik op m'n tenen ga staan, zie ik enkele daken tussen de tralies.

Enigszins pissed off daal ik terug af naar de boleteria om m'n nood te klagen bij ticketverkoopster. "Ja, het is wat bewolkt vandaag, u kan niet echt ver zien..." Ik werp op dat het niet de wolken zijn die enige kans op vista beletten en ben gereed om refund te eisen.

Dan valt haar peso: "Oeps, ik ben de deur naar de toren vergeten open te doen." Met sleutelbos in de hand bestijgt ze de trappen en geraak ik alsnog in het sanctum sanctissimum.

Koude douche

Het wil maar niet lukken tussen ondergetekende en de Peruviaanse douches.

Stelregel lijkt te zijn : "Hij die niet reclameert, mag zich met koud water douchen."

In drie opeenvolgende hotels/herbergen is eerste contact met water ijskoud.

In eerste hotel komt manusje van alles alle dingen doen die ik ook al heb geprobeerd om warm water uit te vinden. Hij heeft evenveel succes als mij. "Dat zal vandaag niet meer gerepareerd geraken, maar morgen zullen we er wel iets op vinden..." Ik mag zelf initiatief nemen om andere kamer te vragen. "Ah ja, waarom niet?"

In tweede hotel blijkt de gasfles leeg te zijn, net als ik onder de douche sta. In derde hotel is er wat gepruts aan zekering nodig om water warm te krijgen. Op den duur begin ik grote Peruviaanse samenzwering te ontwaren om arme toerist toegang tot warm water te ontzeggen. Op koude hoogvlakte echt geen overbodige luxe. But maybe I'm just paranoid.

Adventure

Wandelend naar zoveelste ruïne stoot ik op pas gebeurd wreed accident. Een van de vele minibusjes die Peru rijk is, is bij een manoeuvre in snelstromende gekanaliseerde beek terechtgekomen. Passagiers staan bedremmeld aan de kant van de weg. Een meisje zit op de grond met van pijn vertrokken gelaat. Ze wordt in koffer van een met loeiende sirenes en gierende banden arriverende politiejeep geladen. Half verzopen, gekanteld busje heeft wel heel erg toepasselijke naam: Poseidon. Dat is natuurlijk om water-gerelateerde problemen vragen.

inca sherpa

Happend naar zuurstof op 4.000 meter hoogte, met ocharme zeven kilo in m'n rugzak, word ik langs alle kanten voorbijgesneld door dragers met een veelvoud hiervan op hun rug. De porters in kwestie zijn kereltjes van nauwelijks een meter zestig met kuiten van staal en longen van wel 10 liter.

Ik sla een praatje met passerende local met wie ik wat van m'n kostbare coca-bladeren deel. Hij heeft 36 kilo op z'n rug, en moet nog acht uur stappen naar klein dorpje in de bergen. Als ik wat later de top van de Dead Woman's pass bereik, is ie al niet meer te bespeuren.

Enkele jaren geleden werd heel het inca trail gebeuren streng gereglementeerd. Het pak van elke drager van toergroep wordt nu gewogen aan een checkpoint bij het begin van de trek. Pak mag de 25 kilo niet overschrijden. Of met niet al te veel kilo's in ieder geval, want we hangen met onze neus boven weegschaal en zien enkele pakken van tegen de 27 kilo passeren. Al de tenten, tafels, stoelen, voedsel, gasflessen... moet meegevoerd worden op incatrail in de dragerskaravaan. We troosten onszelf met de gedachte dat elk lekker hapje dat we binnenspelen al niet meer door drager getorst moet worden.

Geeuw

Wie denkt dat ik hier elke dag een gat in de dag slaap, moet ik een illusie armer maken. Ik geef even de uren mee waarop ik vijf opeenvolgende dagen opsta:

04.15
06.00
06.00
03.40
05.30

Toegegeven, de middelste drie uren van deze reeks word ik gewekt door een lokale versie van sherpa met kop hete coca-thee in z'n handen. Dat maakt het net iets draaglijker.

Vijfde opsta-uur was noodzakelijk om vlucht Cuzco-Lima te halen. Een vlucht die uiteindelijk met vier uur vertraging de lucht ingaat. Ik had me dus de moeite kunnen besparen.