Enkele jaren geleden besloot Ecuador zich de moeite te besparen een eigen munt uit te geven en niet langer de vooraf verloren strijd met hyper-inflatie te voeren. Het land behelpt zich nu met onze vriend de US Dollar. Kwatongen beweren dat dit de economische onafhankelijkheid niet echt bevordert. Een eigen monetaire politiek is in ieder geval uitgesloten.
Dit is echter een maatschappij met een niet te stillen honger naar kleingeld, dus geeft Centrale bank van Ecuador nog wel z'n eigen versie van dollar kleingeld uit, met in plaats van de yankee emblemen de lokale nationale helden.
4.3.08
Hand in my pocket
Ik ben na enkele dagen grootstad opnieuw in een kleinere stad, en laat dus gauwdief-paranoia even varen. M'n tas bengelt onbezorgd op m'n rug en ik kuier wat rond op enorme zaterdagsmarkt. Op gegeven moment voel ik echter een "aanwezigheid" achter mij en een licht getrek rond m'n middel. Het Security Harness (tm) van m'n tas, die niet enkel een schouderriem heeft, maar ook een riem die rond middel gaat, bewijst aldus z'n dienst. Ik houd halt en kijk achter me om tas en omgeving te inspecteren.
M'n tas, in vorig leven opbergplaats van gasmaker in Fins leger, opent zich heus niet vanzelf, maar staat nu wagenwijd open. Een meisje van een jaar of 18, met een dekentje rond haar handen gewikkeld om haar activiteiten te verhullen, staat stofstijf stil in het midden van de straat, met haar gezicht naar kant van de weg afgewend. Al m'n spullen lijken nog aanwezig. Ik zend een doordringende blik naar het meisje, dat in een standbeeld veranderd is. Ik vraag me af wiens hart op dat moment het hardst klopte.
M'n tas, in vorig leven opbergplaats van gasmaker in Fins leger, opent zich heus niet vanzelf, maar staat nu wagenwijd open. Een meisje van een jaar of 18, met een dekentje rond haar handen gewikkeld om haar activiteiten te verhullen, staat stofstijf stil in het midden van de straat, met haar gezicht naar kant van de weg afgewend. Al m'n spullen lijken nog aanwezig. Ik zend een doordringende blik naar het meisje, dat in een standbeeld veranderd is. Ik vraag me af wiens hart op dat moment het hardst klopte.
Inflatie
Met medebackpacker stommel ik uitgestrekte busterminal binnen, op zoek naar eerste bus out of this place. Kleine, gezette Ecuadoreaan vraagt waar we naar toe moeten, en bezweert ons hem te volgen. We volgen gedwee onze gids doorheen de chaotische terminal.
Aan loket van juiste busmaatschappij aangekomen, denkt de kleine rakker denkt dat ik zoals meeste toeristenvee z'n radde Spaans niet kan volgen, en ik hoor 'm aan ticketverkoper suggereren ons 7 dollar voor 2 aan te rekenen. De gouden regel in het Ecuadoreaans bustransport is dat je per uur bus 1 dollar betaalt. Ik weet dat bestemming op zo'n 2 uur ligt, dus dan is rekensom rap gemaakt. Ik hoef maar even met opgetrokken wenkbrauwen en het juiste accent de mij aldus gequoteerde som van "siete dolares" te herhalen, of de prijs zakt bliksemsnel naar 4 dollar. Nice. De hulpvaardige kerel vergezelt ons naar bus en spoort me aan om 'm een fooi te geven voor z'n moeite. Ik spreek 'm aan op z'n onzuiver manoeuvre, maar hij weet van de prins geen kwaad... Ik versta dan ook plots z'n gezeur naar fooi niet meer.
Met pijn in het hart moet ik toegeven dat wanneer ik samen met Nederlander aan tafel zit in door onze toergids "aanbevolen" restaurant, ik het ben die verwonderd is over de hoogte van de afrekening, en mits enkele vragen over kostprijs van tas koffie en gebakje, drie dollar van rekening weet af te knijpen. Lord have mercy on my soul.
Aan loket van juiste busmaatschappij aangekomen, denkt de kleine rakker denkt dat ik zoals meeste toeristenvee z'n radde Spaans niet kan volgen, en ik hoor 'm aan ticketverkoper suggereren ons 7 dollar voor 2 aan te rekenen. De gouden regel in het Ecuadoreaans bustransport is dat je per uur bus 1 dollar betaalt. Ik weet dat bestemming op zo'n 2 uur ligt, dus dan is rekensom rap gemaakt. Ik hoef maar even met opgetrokken wenkbrauwen en het juiste accent de mij aldus gequoteerde som van "siete dolares" te herhalen, of de prijs zakt bliksemsnel naar 4 dollar. Nice. De hulpvaardige kerel vergezelt ons naar bus en spoort me aan om 'm een fooi te geven voor z'n moeite. Ik spreek 'm aan op z'n onzuiver manoeuvre, maar hij weet van de prins geen kwaad... Ik versta dan ook plots z'n gezeur naar fooi niet meer.
Met pijn in het hart moet ik toegeven dat wanneer ik samen met Nederlander aan tafel zit in door onze toergids "aanbevolen" restaurant, ik het ben die verwonderd is over de hoogte van de afrekening, en mits enkele vragen over kostprijs van tas koffie en gebakje, drie dollar van rekening weet af te knijpen. Lord have mercy on my soul.
In Quito hebben taxi's eindelijk taximeter. In andere steden van Ecuador is het wanneer je taxi instapt altijd onderhandelen over de prijs, wat als toerist op vreemd territorium niet vanzelfsprekend is. Een taximeter is handig, maar dan moet-ie natuurlijk aangezet worden. In eerste taxi die ik neem in Quito is het al meteen prijs. Ik zie verdacht weinig beweging op electronisch display, en vraag dan maar onschuldig: "Staat de taximeter aan?" Als antwoord duwt chauffeur dan toch maar knopje op de meter in.
Straffe koffie
In een grote Confiteria quiteña (juist, in Quito) komt serveerster aanzetten met twee kannen als ik kop koffie bestel. Eerst dient geutje tinto ingeschonken te worden: straf, bitter spul, zo zwart als een zwarte kat in een tamelijk donkere nacht. Ik vraag om een café suave en geen fuerte. Dus wordt m'n kopje met ongeveer 1 centimeter tinto gevuld. Rest van kop wordt aangevuld met heet water uit andere kan. Melk valt er niet te bespeuren, dat is voor ´s morgens, wanneer we café con leche drinken. Dit kan men 's namiddags zelfs niet bestellen. Als ik wil kan ik wel wat slagroom door koffie roeren.
Kop koffie wordt geserveerd met drie zakjes suiker, en believe you me, die zijn alledrie even onmisbaar om koffie drinkbaar te maken voor mijn Europese smaakpalet.
Kop koffie wordt geserveerd met drie zakjes suiker, en believe you me, die zijn alledrie even onmisbaar om koffie drinkbaar te maken voor mijn Europese smaakpalet.
19.2.08
Bills Bills Bills
Ik heb 2 nachten in hotelletje geslapen en wil uitchecken. Eerste nacht heb ik al bij aankomst mogen betalen, en hier heb ik zelfs een mooi reçuutje voor gekregen. Conciërge, een niet al te snuggere oude kerel, zegt echter dat ik drie nachten in hotel heb verbleven en dus nog 2 nachten moet cancelar. Ik dien dit ten stelligste tegen te spreken en dus wordt de baas er bij gehaald. Die bestudeert minutenlang alle gerelateerde papierwerk en komt tot dezelfde conclusie. Blijkbaar is mijn mededeling dat ik 2 nachten zou verblijven genoteerd in logboek als zijnde dat ik de tweede van de maand ben gearriveerd, wat ons inderdaad op drie nachten doet uitkomen...
Ik houd voet bij stuk, de nacht die ze me extra willen aanrekenen sliep ik in ander hotel, twee straten verder. Als ze willen, argumenteer ik, kunnen ze het daar eens gaan navragen...
Mijn oprechte blik of Genker koppigheid, daar wil ik vanaf zijn, doet hen uiteindelijk toch zwichten.
Ik houd voet bij stuk, de nacht die ze me extra willen aanrekenen sliep ik in ander hotel, twee straten verder. Als ze willen, argumenteer ik, kunnen ze het daar eens gaan navragen...
Mijn oprechte blik of Genker koppigheid, daar wil ik vanaf zijn, doet hen uiteindelijk toch zwichten.
Maps? We don't need no steenking maps!
Klein dorpje in canyon heeft heus toerisme-bureau, bemand door 2 personen. Na mijn klassieke openingszet ("Ik ben op zoek naar een kaart van dorp/stad.") is het al meteen schaak en mat. Neen, ze hebben geen kaart, nooit gehad trouwens. Ze kunnen me wel met wat handbewegingen route naar belangrijkste bezienswaardigheden diets maken.
Achteraf blijkt dat ontbreken van straatnaamborden in dorp het nut van enige kaart toch drastisch zou beperkt hebben.
Achteraf blijkt dat ontbreken van straatnaamborden in dorp het nut van enige kaart toch drastisch zou beperkt hebben.
Ecuadorean road trip
We besluiten wat kilometers te malen, en in één ruk van de Andes naar de kust af te dalen.
Van 4.000 meter hoog daal ik in een dag en een aantal bustrips af naar 136 meter boven zeeniveau.
Reis wordt een oefening in temperature adjustment en cultural change. Muts, sjaal en handschoenen maken plaats voor T-shirt. Maïsvelden veranderen in bananenplantages. Kokette cholitas, met witte kniekousen en zwarte fedoras, maken plaats voor wulpse latinas, wiens overtollige vlees met moeite door kledij in bedwang wordt gehouden. Timide campesinos ruimen baan voor lawaaierige machos. Oude, graatmagere, tandeloze besjes in de Andes, altijd druk in de weer, veranderen in gezette matrones die op terras van oude dag genieten.
In dorpje, op zoek naar highway en bijhorende bus, stuit ik op chauffeur van pick-up truck, die me voor exorbitante som van 1 dollar in z'n laadbak stopt, samen met een dozijn indiaansen met kroost, en naar de gezochte weg brengt.
Op barslechte aardeweg, nog hoog in de bergen, dreigt reis al in de modder te stranden. Stuk weg is door hevige regenval weggespoeld, en wat er van weg overblijft is meer modder dan aarde. Buschauffeur ziet het in ieder geval niet zitten en keert z'n bus. Passagiers, voor volgende dorpje, tot wie ik behoor, worden geadviseerd te voet weg verder te zetten. "Het is maar 2 kilometer wandelen," bezweert ticketverkoper me. Als bus vertrokken is, vertellen locals me dat het anderhalf uur stappen is tot m'n bestemming. Dan komt er gelukkig andere bus aan, wiens chauffeur het niet ziet zitten omweg van 7 uur te maken, en met wat vrijwilligers stenen en ganse struiken begint aan te voeren om weg wat meer op een weg te doen lijken. Na een halfuurtje emergency road repair slaagt bus er zo in, met nog een kleine hapering, de hindernis te overwinnen. En wijle weg.
Op deze luie zondag heeft andere buschauffeur er blijkbaar voor gekozen z'n zonen aan het werk te zetten, en zelf van een welverdiende siësta te genieten. Ik stap in bus waarvan chauffeur niet ouder kan zijn dan 15. Na tijdje vindt oudere broer het welletjes en neemt plaats achter stuur over. Ik overtuig me er van dat deze laatste toch minstens 17 moet zijn. We weten in ieder geval net alle koeien, varkens, honden en llamas die weg met ons delen te ontwijken of te doen uitwijken met genoeg claxongeschal.
Ik strand om 11 uur ´s nachts in Portoviejo, in groezelige busterminal, na eerst nog vervelende dronkenlap in bus te hebben getrotseerd, die vindt dat ik hem z'n busticket cadeau moet doen. Dat ziet u, inderdaad, van hier.
Van 4.000 meter hoog daal ik in een dag en een aantal bustrips af naar 136 meter boven zeeniveau.
Reis wordt een oefening in temperature adjustment en cultural change. Muts, sjaal en handschoenen maken plaats voor T-shirt. Maïsvelden veranderen in bananenplantages. Kokette cholitas, met witte kniekousen en zwarte fedoras, maken plaats voor wulpse latinas, wiens overtollige vlees met moeite door kledij in bedwang wordt gehouden. Timide campesinos ruimen baan voor lawaaierige machos. Oude, graatmagere, tandeloze besjes in de Andes, altijd druk in de weer, veranderen in gezette matrones die op terras van oude dag genieten.
In dorpje, op zoek naar highway en bijhorende bus, stuit ik op chauffeur van pick-up truck, die me voor exorbitante som van 1 dollar in z'n laadbak stopt, samen met een dozijn indiaansen met kroost, en naar de gezochte weg brengt.
Op barslechte aardeweg, nog hoog in de bergen, dreigt reis al in de modder te stranden. Stuk weg is door hevige regenval weggespoeld, en wat er van weg overblijft is meer modder dan aarde. Buschauffeur ziet het in ieder geval niet zitten en keert z'n bus. Passagiers, voor volgende dorpje, tot wie ik behoor, worden geadviseerd te voet weg verder te zetten. "Het is maar 2 kilometer wandelen," bezweert ticketverkoper me. Als bus vertrokken is, vertellen locals me dat het anderhalf uur stappen is tot m'n bestemming. Dan komt er gelukkig andere bus aan, wiens chauffeur het niet ziet zitten omweg van 7 uur te maken, en met wat vrijwilligers stenen en ganse struiken begint aan te voeren om weg wat meer op een weg te doen lijken. Na een halfuurtje emergency road repair slaagt bus er zo in, met nog een kleine hapering, de hindernis te overwinnen. En wijle weg.
Op deze luie zondag heeft andere buschauffeur er blijkbaar voor gekozen z'n zonen aan het werk te zetten, en zelf van een welverdiende siësta te genieten. Ik stap in bus waarvan chauffeur niet ouder kan zijn dan 15. Na tijdje vindt oudere broer het welletjes en neemt plaats achter stuur over. Ik overtuig me er van dat deze laatste toch minstens 17 moet zijn. We weten in ieder geval net alle koeien, varkens, honden en llamas die weg met ons delen te ontwijken of te doen uitwijken met genoeg claxongeschal.
Ik strand om 11 uur ´s nachts in Portoviejo, in groezelige busterminal, na eerst nog vervelende dronkenlap in bus te hebben getrotseerd, die vindt dat ik hem z'n busticket cadeau moet doen. Dat ziet u, inderdaad, van hier.
Subscribe to:
Posts (Atom)
