Aan loket van juiste busmaatschappij aangekomen, denkt de kleine rakker denkt dat ik zoals meeste toeristenvee z'n radde Spaans niet kan volgen, en ik hoor 'm aan ticketverkoper suggereren ons 7 dollar voor 2 aan te rekenen. De gouden regel in het Ecuadoreaans bustransport is dat je per uur bus 1 dollar betaalt. Ik weet dat bestemming op zo'n 2 uur ligt, dus dan is rekensom rap gemaakt. Ik hoef maar even met opgetrokken wenkbrauwen en het juiste accent de mij aldus gequoteerde som van "siete dolares" te herhalen, of de prijs zakt bliksemsnel naar 4 dollar. Nice. De hulpvaardige kerel vergezelt ons naar bus en spoort me aan om 'm een fooi te geven voor z'n moeite. Ik spreek 'm aan op z'n onzuiver manoeuvre, maar hij weet van de prins geen kwaad... Ik versta dan ook plots z'n gezeur naar fooi niet meer.
Met pijn in het hart moet ik toegeven dat wanneer ik samen met Nederlander aan tafel zit in door onze toergids "aanbevolen" restaurant, ik het ben die verwonderd is over de hoogte van de afrekening, en mits enkele vragen over kostprijs van tas koffie en gebakje, drie dollar van rekening weet af te knijpen. Lord have mercy on my soul.
In Quito hebben taxi's eindelijk taximeter. In andere steden van Ecuador is het wanneer je taxi instapt altijd onderhandelen over de prijs, wat als toerist op vreemd territorium niet vanzelfsprekend is. Een taximeter is handig, maar dan moet-ie natuurlijk aangezet worden. In eerste taxi die ik neem in Quito is het al meteen prijs. Ik zie verdacht weinig beweging op electronisch display, en vraag dan maar onschuldig: "Staat de taximeter aan?" Als antwoord duwt chauffeur dan toch maar knopje op de meter in.
