Marinera festival in Trujillo

No country for tall men

Bolivië, Peru en Ecuador zijn gemaakt op maat van de, excusez-le-mot, inboorling. Zelfs met mijn schamele 1m80 is het voortdurend opletten geblazen voor venijnig laag gepositioneerde deuropeningen, kioskdaken, douchekoppen, busuitgangen, douchecel-deuren, you name it...

Gelukkig ben ik nooit ofte nooit verstrooid of afgeleid, anders zou er hier wat afgevloekt worden...

These go to 11

Stilte is des duivels, moeten de Peruvianen denken. In ontbijtzaal hotel staat televisie, waar niemand ook maar half oog voor lijkt te hebben, te brullen. In lange afstandsbus word je vier uur lang blootgesteld aan scheeuwerige latino-pop. Voor de modus operandi der taxi's verwijs ik naar eerdere post.

Je bezoekt pre-inca ruïne en mystiek contact met voorouders wordt opgeluisterd door boxen van 800 meter verder plaatsvindende bruiloft. Volumeknop staat altijd zo ingesteld dat boxen-wattage net wordt overschreden, zodat muziek mooi openbreekt...

Op den duur word je de vervelende toerist die om 10 uur 's avonds uit z'n bed kruipt en naar receptie van hotel afdaalt om te vragen of ze daar de TV wat stiller kunnen zetten.

Veritas & Venezia

In downtown Cuzco hoor ik plots de magische woorden: "Daar in de shopping, naast de Veritas en ijssalon Venezia." En dit in een onmiskenbare tongval. Ik maak mezelf kenbaar als mede-Genkenaar en ontmoet zo groepje tieners uit Sledderlo, in Peru voor theatertournee. En nu allemaal samen: "It's a small world after all..."

Easy money

In busterminal van Puno aangekomen, gaan we op zoek naar een treinticket naar Cuzco voor de volgende morgen. Eerste reisagente die we aanspreken weet ons al meteen een ticket voor de backpacker-trein naar Cuzco te verkopen. Wij blij en op zoek naar hotel. Dan bereiken ons via de backpacker-grapevine onrustwekkende berichten: backpackertrein van volgende dag zou afgelast zijn en enkel vijfmaal duurdere, volgeboekte luxetrein zou traject naar Cuzco afleggen. We bellen naar gsm van reisagente, die ons verzekert dat ze de situatie op de voet volgt en ons op de hoogte zal houden van alle ontwikkelingen. Ik hoor die avond niets meer van haar.

Volgende morgen sta ik dan maar extra vroeg op om zelf wat informatie te winnen. Aan treinstation blijkt er inderdaad geen trein te bespeuren en blijk ik ook niet de enige met een ticket voor een niet bestaande trein. Dan maar taxi naar busterminal. Hier bots ik op reisagente, die me eerst nog een excursie-traject naar Cuzco probeert aan te smeren, maar me dan toch braaf m'n ticket terugbetaalt. Niet iedereen is so lucky. Ik hoor later van twee franstalige Brusselse meisjes dat ze de toerisme-politie er bij moesten halen om hun neergetelde dollars terug te zien.

Ik weet gauw gauw busticket te kopen en zo toch nog uit Puno weg te geraken. Koppel dat net voor me staat aan te schuiven, spreekt ticketverkoper aan in het Engels en mag 30 sol per persoon betalen, ik spreek de man aan in het Spaans en betaal 25 sol.

pro-active

Peruviaanse taxichauffeurs wachten niet tot er ergens een arm de hoogte in gaat of tot er om een "taxi!" wordt geroepen. Neen, ze rijden heel de dag toeterend naar alle eventuele passagiers rond, hun beschikbaarheid wereldkundig makend. Heel wat taxi's zijn bovendien uitgerust met novelty toeters zodat het op drukke kruispunten één en al gefluit, gekoekoek en geblaf is.

Ongestoord rondwandelen is er dan ook niet bij. Gringo's werken bovendien blijkbaar als een rode lap op een stier en mogen zich aan wat extra claxongeschal verwachten.

Mijn vervoermiddel of choice is de colectivo: minibusje van Japanse of Koreaanse makelij dat je voor één sol als het moet naar de andere kant van het land brengt. Ze stoppen overal en worden tot de nok volgepropt met Peruvianen. Zolang busje niet vol genoeg is naar oordeel van chauffeur en cobrador wordt er langzaam gereden en luid geroepen naar potentieel busvulmateriaal. Eenmaal vol kan er gas gegeven worden.

Sommige dorpjes zweren bij de mototaxi, een soort gemotoriseerde, overdekte riksja. Heb ook al in taxi-bakfiets gezeten, waarin je Peruviaans verkeer wel heel direct ervaart, vooral als kruispunt wordt aangesneden en passagier ook meteen als bumper lijkt te fungeren.

You call this a view?

Ik betaal braaf m'n 10 bolivianos om kerktoren te beklimmen waar een zicht op de stad op me wacht. Ik kom uit op een terras waar dikke tralies alle mogelijke uitgangen afsluiten. Van enig panoramisch uitzicht is geen sprake. Als ik op m'n tenen ga staan, zie ik enkele daken tussen de tralies.

Enigszins pissed off daal ik terug af naar de boleteria om m'n nood te klagen bij ticketverkoopster. "Ja, het is wat bewolkt vandaag, u kan niet echt ver zien..." Ik werp op dat het niet de wolken zijn die enige kans op vista beletten en ben gereed om refund te eisen.

Dan valt haar peso: "Oeps, ik ben de deur naar de toren vergeten open te doen." Met sleutelbos in de hand bestijgt ze de trappen en geraak ik alsnog in het sanctum sanctissimum.