Almoço

Dagschotel biefstuk friet wordt in Brazilië aangevuld met kom witte rijst, schoteltje farofa de mandioca (gemalen en geroosterde maniok) en keteltje feijoa (bruine bonensaus). Voor alle zekerheid ligt er dan soms ook nog wat hesp in je groentesalade. Het stuk vlees dat moet opboksen tegen deze hoorn des overvloeds aan bijgerechten is dan ook op maat gesneden van een gemiddelde Belgische familie. Om de eer hoog te houden proberen we van elke schotel minstens één symbolische lepel op bord te krijgen.

cão bravo

Op weg naar een afgelegen strand krijg ik het gezelschap van een vriendelijke hond, die me gedienstig de weg wijst op het soms moeilijk begaanbare trilha. Op het strand aangekomen, waar we op twee surfers na die we gemakshalve bij de lokale fauna rekenen helemaal alleen zijn, blijken z'n motieven minder onbaatzuchtig dan door m'n naïeve zelf was aangenomen. Hij stuift de duinen in om daar even later likkebaardend weer uit te voorschijn te komen. Op eierjacht? Ik weet het niet, maar ik zie de ene na de andere beschermde vogelsoort verschrikt omhoog fladderen. Enigszins bedrukt deze ecologische terrorist naar strand te hebben vergezeld wandel ik verder, tot ik plots een iel gesnerp achter mij hoor. In de verte zie ik hond verwoed een langwerpig object heen en weer slingeren. Heeft-ie een vogel te grazen?

Wat dichterbij gekomen herken ik de prooi: een Lagarto, in schoon Vlaams: een reuzenhagedis. Het beest is ondertussen zo dood als een pier, maar hond is hier niet van overtuigd en blijft het kadaver nijdig toeblaffen en in de strot bijten. Ik heb genoeg van het morbide spektakel en wil weer aanzetten wanneer er een grote schaduw op me valt. Een stuk of vier breedgevleugelde aaseters hebben bloed geroken en wachten geduldig tot hond genoeg krijgt van z'n speelgoed. De één z'n dood.

O ônibus

Terwijl de Braziliaanse lange-afstandsbuslijnen elkaar beconcurreren met ronkende benamingen als leito, semi-leito en executivo zijn de lokale en stadsbussen een ander paar mouwen. Schijnbaar niet gebonden door enige snelheidsbeperking en slechts bij benadering door de wetten der inertie en middelpuntvliedende kracht, houd je je best goed vast aan alle mogelijke hand- en voetsteunen.

Helemaal spectaculair wordt het wanneer busrit verloopt langs kustweg die vergelijking met Pacific Highway met glans doorstaat. Elke rit zou in Bobbejaanland kunnen doorgaan voor een achtbaan.

Pit stops

Mensen vragen me wel eens(*): "Hoe houd je dat toch vol, zo ganse dagen op pad in den vreemde?" I will tell you my secret now.

Het komt er op aan de geboden kansen op aansterking der inwendige mens met beide handen aan te grijpen. In Brazilië zijn die kansen talrijk en kleurrijk. Laat ons beginnen met de sucos. Naast de ook in België stilaan opmars makende "appelsien", heeft elke zichzelf respecterende suceria nog minimaal een twintigtal andere fruitsoorten achter de toog liggen, gereed om met behulp van batterij liquidoras te worden uitgeperst. Ik laat u even van enkele proeven: acerola, maracuja, jaca, mamao, graviola, carambola...

Een geval apart is suco de açai, een paars goedje waarin je lepel blijft rechtstaan, gemaakt van een energiebom recht uit de amazone. Je kan er een halve dag mee verder. Ik begin het spul zelfs stilaan medicinale krachten toe te dichten.

Dicht tegen de sucos aanleunend hebben we caldo de cana, vers geperst suikerriet-sap, waarvoor industrieel aandoende rietpersen klaarstaan, en agua de coco, waarvoor een kokosnoot, nog in z'n groene schil, wordt onthoofd met een machete en van een rietje voorzien.

Tot zover deel 1 van pj's culinaire gids to Brazilië.

(*) lees: nooit

Pizza met erwten

Zit in restaurante waar basislaag van elke pizza niet enkel bestaat uit kaas en tomaat, maar waar hier nog hesp en erwten worden aan toegevoegd. Zelfs de pizza al tonno ontsnapt niet aan dit droeve lot.

Santos

De kleinste koffiebar maakt in grote letters duidelijk dat hier niets anders dan versgemalen koffie wordt geserveerd. Een ander cafeetje roemt dan weer z'n café van qualidade de exportacao. En van koffie exporteren kennen ze wat in Santos, de grootste haven van Zuid-Amerika. Tel daar nog een museu do café en een casa do café bij, en het mag stilaan beginnen te dagen dat deze stad haar koffie serieus neemt.

Vibora

Na de eerste adder van de dag op pad te hebben gekruist, krijgt elke onschuldige tak of boomstronk plots gifslang-allures.