inca sherpa

Happend naar zuurstof op 4.000 meter hoogte, met ocharme zeven kilo in m'n rugzak, word ik langs alle kanten voorbijgesneld door dragers met een veelvoud hiervan op hun rug. De porters in kwestie zijn kereltjes van nauwelijks een meter zestig met kuiten van staal en longen van wel 10 liter.

Ik sla een praatje met passerende local met wie ik wat van m'n kostbare coca-bladeren deel. Hij heeft 36 kilo op z'n rug, en moet nog acht uur stappen naar klein dorpje in de bergen. Als ik wat later de top van de Dead Woman's pass bereik, is ie al niet meer te bespeuren.

Enkele jaren geleden werd heel het inca trail gebeuren streng gereglementeerd. Het pak van elke drager van toergroep wordt nu gewogen aan een checkpoint bij het begin van de trek. Pak mag de 25 kilo niet overschrijden. Of met niet al te veel kilo's in ieder geval, want we hangen met onze neus boven weegschaal en zien enkele pakken van tegen de 27 kilo passeren. Al de tenten, tafels, stoelen, voedsel, gasflessen... moet meegevoerd worden op incatrail in de dragerskaravaan. We troosten onszelf met de gedachte dat elk lekker hapje dat we binnenspelen al niet meer door drager getorst moet worden.

Geeuw

Wie denkt dat ik hier elke dag een gat in de dag slaap, moet ik een illusie armer maken. Ik geef even de uren mee waarop ik vijf opeenvolgende dagen opsta:

04.15
06.00
06.00
03.40
05.30

Toegegeven, de middelste drie uren van deze reeks word ik gewekt door een lokale versie van sherpa met kop hete coca-thee in z'n handen. Dat maakt het net iets draaglijker.

Vijfde opsta-uur was noodzakelijk om vlucht Cuzco-Lima te halen. Een vlucht die uiteindelijk met vier uur vertraging de lucht ingaat. Ik had me dus de moeite kunnen besparen.

Fresquita

Het is frisjes op 4.000 meter hoogte. Restaurant heeft ook geen zin om verwarming aan te steken. Bolivianen zitten met jas en warme sjaal aan tafel. Ik volg hun voorbeeld. Waarom bij zo'n weer drank in koelkast steken? Ik krijg een lauw pintje. Hier kijk ik al niet meer van op. Ik trek wel grote ogen als dienster alle lege tafeltjes begint uit te rusten met assortiment aan flesjes frisdrank, geopend, met rietje. Gefundeerd vertrouwen in toestroom van klandizie en paranormale kennis over drankvoorkeur van ditzelfde toekomstige cliënteel? Als ik halfuur later restaurant verlaat, staan flesjes nog altijd onaangeroerd op tafels te blinken.

Uyuni time

Zit in internetcafé naast franstalig Zwitsers koppel, dat druk in de weer is foto's over te tappen naar draagbare harde schijf. We naderen sluitingstijd, dus enige haast is geboden om operatie te voltooien. Ik stel hen gerust, want zie op m'n horloge dat ze deadline net halen.

Wanneer we aan kassa staan om te betalen, tovert kruidenier, want het is een kruidenierszaak cum internet, aap uit z'n mouw. Hij wijst naar wandklok die 10 minuten voorloopt, en rekent Zwitser surplus aan omdat hij zogezegd tien minuten langer open is gebleven. Ik wijs naar wijzers (sic) van m'n horloge, maar hij houdt halstarrig vol: "Dat is de klok waarmee ik werk."

In de nood kent men z'n vrienden en ik sta Zwitser bij in luidkeels protest. Als ultiem argument wordt geluidloos spelende tv aangehaald, waarop juist het journaal begint. In het Frans beginnen we al een tactiek af te spreken om geen frank (Zwitsers noch Belgisch) teveel te betalen. Uiteindelijk bindt de man toch in, en rekent enkel het normale tarief aan, wat toch al duurder uitkomt dan in andere internetcafés van dorp.

Ballenbad

Boliviaans fast food restaurant(*) wil kinderparadijs van McDonald's emuleren, en heeft hoek van bovenste verdieping uitgerust met speeltuintje, waarin ook een ballenbad figureert. Ballenbad wordt bezet door zootje tienjarigen, dat ver van alle ouderlijk toezicht compleet uit de bol gaat en zich laat verleiden tot wetteloze vuurgevechten (balgevechten?).

Gelukkig is er een net gespannen dat verhindert dat ballen/projectielen in bord van restaurantgangers belanden. Een detail dat men over het hoofd heeft gezien is de discrepantie tussen diameter ballen (8 cm) en diameter mazen (25 cm).

(*) geen hamburgers hier, maar o.a. piques (hutsepot van stukjes vlees, frieten, tomaat, ajuin...)en salchipapas (mengsel van stukken hot dog en frieten).

Xmas lights

Tijdens kerstdiner in angelsaksich gezelschap laat electriciteit in heel de stad het ineens afweten. Er wordt verder gegeten, eerst bij het licht van enkele digitale camera-schermpjes, vervolgens duikt er een kaars op, en uiteindelijk wordt tafel voorzien van stevige gasfles met lantaarn.

The Brotherhood

Het valt niet meer te ontkennen: de gringo trail bestaat, en ik zit er pal op. Haast alle rugzaktoeristen volgen ongeveer dezelfde route doorheen Bolivië en Peru. Voornaamste verschillen bestaan erin of dit in noordelijke of zuidelijke richting gebeurt en welke snelheid specifieke mochilero/a hierbij aanhoudt. Zo komt het dat je dezelfde gezichten op verschillende stops van je reisroute tegenkomt. Automatisch klit je een beetje samen: je doorstaat douane-formaliteiten met een Israëlische, je ontbijt met een Australisch koppel, je eet pizza met drie gekke Noren... In Bolivië ontmoet je zelfs vier dappere Belgen op motor.