Into the unknown

Ik nader stilaan nieuwe wereld. De Italiaanse en Spaanse tronies maken langzaamaan plaats voor gitzwarte stugge haardossen met daaronder een nog stuggere blik. Op TV zie ik Evo Morales live z'n presidentschap in de weegschaal leggen. Bus passeert eerste, vrij vreedzaam aandoende bloqueos, groepjes indianen die helft van de weg innemen, en zo hun eisen kracht bijzetten. Indiaan of Indio is trouwens een lelijk woord hier. Zelfs aborigines kan voor sommigen niet door de beugel, al wijt ik dat aan een linguïstisch misverstand. De politiek correcte term is voor deze puristen naturales of nativos. Het is maar dat u het weet.

Easy does it

Zaterdag slaap ik op 1.259 meter hoogte.
Zondag slaap ik op 2.159 meter hoogte.
Maandag slaap ik op 2.461 meter hoogte.
Dinsdag slaap ik op 2.936 meter hoogte.
Woensdag slaap ik op 3.160 meter hoogte.

Malvinas

Tijdens busrit probeer ik ledematen zo te schikken dat ik Argentijnse buur niet beroer. Dat leidt enkel tot een elleboog in m'n ribben. Niet aangenaam, dus middels een expeditionary force weet ik mijn stekje op armleuning weer te bezetten. Alle niet met kracht geclaimde lebensraum schreeuwt in de Argentijnse psyche blijkbaar om bezetting. Vraag dat maar aan de Engelsen, met hun Falklands, die hier de Islas Malvinas genoemd worden. Argentina heeft haar claim op eilandengroep van twee keer niets, die het in 1833 aan de Engelsen verloor, nog niet opgegeven. Toeristische kaarten maken dit duidelijk door achter de naam Islas Malvinas een (Arg.) toe te voegen. De leuze 'Malvinas Argentinas' duikt overal op in straatbeeld. Heb zelfs al een hacienda gezien die dit als naam meekreeg.

Burning car

Jongste dochter heeft auto van zus geleend om gezelschap naar buitenverblijf te transporteren. Vier blokken na vertrek roept een passerende taxichauffeur ons toe dat onze auto in brand aan het schieten is. "En serio?" vraagt de ongelovige dochter. "Nee, ik maak een grapje", snauwt de gepikeerde taxista haar toe en scheurt weg. Inderdaad, nu merken we de grijze rook op die aan achterkant van wagen opstijgt. Lichte paniek maakt zich meester van de op de achterbank gezeten toerist in dit tweedeursmodel. In een oogwenk staat de volledige bemanning van wagentje hijgend op straat. Laat ons als schuldige maar een onwillige handrem aanwijzen. Het koelt allemaal zonder blazen en tien minuutjes later zetten we onze weg verder.

Lucky Strijk

Op zonnige zaterdagvoormiddag loop ik wat rond in het rustige Salta, waar het op deze religieuze feestdag enkel druk is in de kerken. Na een licht verteerbare lunch van een humita gevolgd door een ensalada del chef, wandel ik op m'n gemak terug richting hostal, waar m'n bagage op me wacht en een lavadero, waar frisgewassen en gestreken kleren hetzelfde doen. Het plan is om daarna snel op bus te springen en verder naar het noorden te trekken. Onderweg naar eerder genoemde bestemmingen, het is ongeveer één uur 's middags, bots ik op verschillende winkeliers die rolluiken neerlaten en traliehekken vergrendelen. It's siesta time en half Salta gaat op slot. Zelfs musea en cafés ontsnappen hier niet aan en sluiten tussen één en vier uur 's middags de deuren.

Doodgemoedereerd wandel ik verder, tot ik in de verte lavadero-uitbater bord met 'Laundry' naar binnen zie verhuizen en grote sleutelbos zie bovenhalen. Ik zie mezelf al gestrand in een doods, siestend Salta en schiet in looppas. Weet zo net op tijd ticket te overhandigen in ruil voor m'n kostbare plunje.

Clásico

Ik ben een week in Montevideo en mag weer proeven van hét spektakelstuk van het Uruguayaanse voetbal, Peñarol versus Nacional, in een zo goed als volgelopen Estadio Centenario. In dit stadion werd in 1930 de finale van de allereerste wereldbeker voetbal gespeeld. Een wereldbeker met 13 deelnemende naties, waaronder ook de Belgen, die per boot de oversteek naar Amerika waagden.

Via mijn Uruguayaanse connecties kom ik terecht op de Amsterdam tribune, genoemd naar de stad waar de Uruguayanen in 1928 Olympisch kampioen voetbal werden. Een andere tribune heet Colombes, naar de Parijse voorstad waar hen in 1924 hetzelfde overkwam. Hadden de Zuid-Amerikanen in 1920 voetbalploegen naar de Olympische spelen gestuurd, dan was er ongetwijfeld ook een tribune geweest die "Antwerpen" heette.

Beide ploegen verkeren dit seizoen echter in de onderste regionen van het klassement, waardoor het enige waar er voor gespeeld wordt de eer is, wat op zich al genoeg is om er een geladen namiddag van te maken. Ik vergeet af en toe de match te volgen, omdat de kolkende tribunes meer spektakel bieden. De meest lieflijke hymnes worden het veld over en weer gezonden. Om mijn talrijke (ahem) lezerspubliek of all ages niet te bruskeren, kan ik enkel de leuze "Uw beste vriend is een agent" reproduceren. Dit blijkt vreemd genoeg één van de ergst denkbare beledigingen te zijn. Als er voor half-time wordt gefloten, wrijft men zich in de handen, "Nu hebben we tijd om een supporter van Nacional af te maken!" Sweet.

Het voetbal zelf? Nacional is het meest bedrijvig, maar faalt in de zone van de waarheid. Peñarol weert zich met enkele vlijmscherpe counters. Na een rommelige wedstrijd wordt het zo 1-1.

Vijf minuten voor affluiten koken de potjes over en volgt er wat beter duw- en trekwerk. Vanuit de vier hoeken van het veld marcheren met helm en schild uitgeruste ordetroepen rustig het veld op om spelers te scheiden. Niemand lijkt echt verrast door deze gang van zaken. De kranten loven de dag nadien het feit dat iedereeen zo rustig wist te blijven.

The Troubles in Sucre

Zoals elke rechtgeaarde Belg in het buitenland raadpleeg ik regelmatig de website van Buitenlandse Zaken. Op de pagina met reisadvies over Bolivië lees ik vandaag het volgende:


"Op dit ogenblik is verhoogde waakzaamheid in het ganse land geboden. Er wordt ten stelligste afgeraden op dit ogenblik naar Sucre te reizen. Tijdens manifestaties vielen minstens vier doden en enkele honderden gewonden. De problemen houden aan en het risico dat de onrust naar andere delen van het land overslaat is reëel. Naargelang de evolutie van de sociale situatie, is het mogelijk dat er op alle belangrijke wegen, maar in het bijzonder op de wegen tussen La Paz, Oruro, Cochabamba, Potosí en Sucre evenals op de grote wegen naar Chili en Argentinië, blokkades («bloceos») worden opgeworpen. Zoals overal ter wereld wordt het ten zeerste afgeraden zich naar de blokkades te begeven, ze over te steken of trachten ze te omzeilen. Stakingen en/of andere acties kunnen zich eveneens zeer snel ontwikkelen; er wordt sterk op aangedrongen om uit de buurt te blijven van eventuele manifestaties of ongewone samenscholingen."


We volgen de situatie op de voet, maar we moeten de problemen natuurlijk ook niet gaan zoeken. Een eerste radicale wijziging van reisroute dringt zich op. Kaart van grensgebied Argentinië, Bolivië en Chile wordt op dit moment druk bestudeerd.