Agua aparte

Ik ben uitgedroogd na dag van dik in de 30 graden en bestel bij m'n eten om 10 uur 's avonds een halve liter water naast het obligate flesje Chablis uit Mendoza. Ik proef de wijn en laat de ober m'n glas verder aanvullen. So far so good. Maar dan komt ober met waterfles verdacht dicht bij m'n wijnglas. Mijn verontruste blik doet hem toch even twijfelen: "Water in een apart glas?" Met stomheid geslagen vergeet ik haast te antwoorden. But not quite.

A quite average day in Montevideo

Om 10 uur 's morgens sta je op, enigszins verbaasd dat de caña met pitanga (die overigens verdacht veel op bessenjenever leek) van de avond voordien niet meer neurale schade heeft aangericht. Tijdens ontbijtkoffie draai je het telefoonnummer van oude klasgenoot, dat je de dag voordien wist op te sporen. Zo komt het dat je enkele uren later een sappige churrasquito zit te smikkelen op de zesde verdieping van het Palacio Salvo, zo wat het meest gefotografeerde gebouw van Montevideo (in ieder geval door mij) en krijg je daarna een privé-rondleiding in dit hoogste gebouw van Montevideo, opgetrokken in de jaren '20 van de vorige eeuw. Uruguay leefde toen op grote voet, en dat blijkt overal in het uitbundig gedecoreerde gebouw. Er wonen nu zo'n tweeduizend mensen in de skyscraper, die na 80 jaar in een, laat ons zeggen, charmante staat van verval verkeert. Zo gaat dat, wat sommige mensen definiëren als gebrekkig onderhoud is voor anderen pittoresk en schattig.

Na de koffie gaat het richting Estadio Centenario, een gebouw dat nauwelijks 5 jaar jonger is dan het Salvo, waar later op de middag dé Clásico op het programma staat, de stadsderby tussen de eeuwige rivalen Nacional en Peñarol, Bolso en Manya, Rood-Wit-Blauw en Zwart-Geel, bijna Winterslag tegen Waterschei. Hierover later meer.

Na de match praat je wat na tijdens het opzuigen van enkele Matés, al flanerend op de centrale avenue 18 de Julio en 's avonds dineer je uitgebreid met alweer een teruggevonden vriendin, in een oude Pulpería waar in onschuldiger tijden de gauchos verzamelen bliezen. Dit alles overgoten met een zeer verdienstelijke Uruguayaanse Cabernet Sauvignon. Hmm, I could get used to days like this.

Equipaje

Het begint een vast ritueel te worden: ik kom aan in kleine stad, die op PJ's bezienswaardigheidsschaal een score heeft van 3,5 uur, laat m'n rugzak achter in bagage-depot van busterminal, koop ticket naar volgende bestemming, en wandel vervolgens de uren die me scheiden van vertrekuur bus rond in stadscentrum. Sounds like a plan, nietwaar?

Tot op dag dat je na wandeltocht door de stad terug in busterminal arriveert en bord aan deur van bagagedepot met de boodschap "Abierto 24 Horas" geamendeerd is met papiertje "vuelvo en 10 minutos". Die 10 minuten worden er al gauw 15, het vertrekuur van bus nadert, de bloeddruk stijgt. Ik informeer bij de in de vertrekhal gevestigde toeristische dienst naar de afwezige bagage-klerk. "Oh, die is bij z'n thuis gaan lunchen," luidt het laconiek. "U zult hem moeten opbellen." "Kan u dat niet even doen?" vraag ik, naar de telefoon voor haar neus wijzend. "Neen, dat gaat niet, maar hier is toch al zijn telefoonnummer." Weet met behulp van kiosk-uitbater snel een telefoontje te plegen en heb vervolgens moeder de vrouw aan de lijn: "Hij is nog aan 't eten." Ik weet blijkbaar toch genoeg hoogdringendheid over te brengen, want ze verzekert me dat hij onmiddellijk zal vertrekken.

Ik wacht gespannen verder af in de vertrekhal. M'n bus rijdt de terminal binnen, passagiers beginnen aan te schuiven en de bagage wordt ingeladen. Ik leg situatie uit aan chauffeur maar die brengt enkel een nors "we vertrekken volgens het uurschema" uit. Ik snel terug naar het bagagedepot, dat nog steeds potdicht en onbemand is, en laat een welgemeende "Hijo de puta" door de vertrekhal galmen. Exact op het aangekondigde vertrekuur van bus komt er dan eindelijk een auto voorgereden met op de achterbank de depot-uitbater, die in mijn herinnering steeds meer Jabba the Hutt proporties begint aan te nemen. Hij stapt op zijn dooie gemak uit en schuifelt naar z'n bureautje. Ik onderbreek de uitleg die hij begint (Ik had bij afleveren van bagage al verhaal van 10 minuten ondergaan) en maan hem aan dan toch die deur te openen zodat ik aan rugzak kan. Het lukt. Als bus met 5 minuten vertraging vertrekt zitten zowel ik als m'n rugzak waar ze moeten zitten.

Sensor

Sinds laatste bezoek heeft Montevideo er nieuw museum bijgekregen in een mooi gerestaureerd palacio in de Ciudad Vieja. Men neemt er milieubewustheid bijzonder serieus. Expositieruimtes worden pas belicht als sensor enige beweging, met andere woorden: een museumbezoeker, waarneemt. Als deze eenzame bezoeker echter langer dan vijf seconden stilstaat om kunstwerk in zich op te nemen, meent electronica dat dat wel moet volstaan qua belichting. Heftige armbewegingen volgen.

Museo de Futbol

We schrijven 1930. Eerste wereldbeker ooit. Een Andesnatie wil het Uruguayaanse thuispubliek gunstig stemmen. Bij het poseren voor de groepsfoto hebben ze de leuze "Leve Uruguay" op hun truitjes gespeld, à la één letter per truitje. Dat was althans de bedoeling. We zullen maar aannemen dat de speler met de tweede "U" zich tijdens de opwarming geblesseerd heeft.

Uruguayan arithmetic

"Een barbecue voor 8 personen? Even rekenen... Dan moet u met 6 kilo vlees juist toekomen."

They'd rob a sucker blind

Centrale plein van oude stad is vergeven van geüniformeerde politie-agenten in gele hesjes waarop in grote letters 'Policía Turistica' staat te lezen. Gerustgesteld door zoveel blauw op straat waag ik mij dieper in het hart van de Ciudad Vieja. Twee keuvelende kerels kuieren me tegemoet. Als ze me tot op zo'n 20 meter genaderd zijn, duikt er plots een jonge gast achter hen op. Ik denk dat het zoon is die vader even wil doen schrikken. Weer wordt mijn naïveté op pijnlijke wijze doorprikt. Hand van snaak glijdt in broekzak van nietsvermoedende passant, waarna eigenaar van vernoemde hand het op een lopen zet. Metgezel van de beroofde zet een vergeefse achtervolging in.

Ik wissel enkel woorden van conmiseración met het verbluft achterblijvende slachtoffer, dat zijn digitale camera nog in de hand heeft. Dit laatste detail is blijkbaar ook de vermoedelijke partner in crime van onze reeks lang verschwunden pickpocket niet ontgaan. Hij besluipt de in de verte turende man opnieuw langs achter. Ik kan nog net een verschrikt "Cuidado, señor!" uitbrengen om verder verlies van eigendom te voorkomen.