O ônibus

Terwijl de Braziliaanse lange-afstandsbuslijnen elkaar beconcurreren met ronkende benamingen als leito, semi-leito en executivo zijn de lokale en stadsbussen een ander paar mouwen. Schijnbaar niet gebonden door enige snelheidsbeperking en slechts bij benadering door de wetten der inertie en middelpuntvliedende kracht, houd je je best goed vast aan alle mogelijke hand- en voetsteunen.

Helemaal spectaculair wordt het wanneer busrit verloopt langs kustweg die vergelijking met Pacific Highway met glans doorstaat. Elke rit zou in Bobbejaanland kunnen doorgaan voor een achtbaan.

Pit stops

Mensen vragen me wel eens(*): "Hoe houd je dat toch vol, zo ganse dagen op pad in den vreemde?" I will tell you my secret now.

Het komt er op aan de geboden kansen op aansterking der inwendige mens met beide handen aan te grijpen. In Brazilië zijn die kansen talrijk en kleurrijk. Laat ons beginnen met de sucos. Naast de ook in België stilaan opmars makende "appelsien", heeft elke zichzelf respecterende suceria nog minimaal een twintigtal andere fruitsoorten achter de toog liggen, gereed om met behulp van batterij liquidoras te worden uitgeperst. Ik laat u even van enkele proeven: acerola, maracuja, jaca, mamao, graviola, carambola...

Een geval apart is suco de açai, een paars goedje waarin je lepel blijft rechtstaan, gemaakt van een energiebom recht uit de amazone. Je kan er een halve dag mee verder. Ik begin het spul zelfs stilaan medicinale krachten toe te dichten.

Dicht tegen de sucos aanleunend hebben we caldo de cana, vers geperst suikerriet-sap, waarvoor industrieel aandoende rietpersen klaarstaan, en agua de coco, waarvoor een kokosnoot, nog in z'n groene schil, wordt onthoofd met een machete en van een rietje voorzien.

Tot zover deel 1 van pj's culinaire gids to Brazilië.

(*) lees: nooit

Pizza met erwten

Zit in restaurante waar basislaag van elke pizza niet enkel bestaat uit kaas en tomaat, maar waar hier nog hesp en erwten worden aan toegevoegd. Zelfs de pizza al tonno ontsnapt niet aan dit droeve lot.

Santos

De kleinste koffiebar maakt in grote letters duidelijk dat hier niets anders dan versgemalen koffie wordt geserveerd. Een ander cafeetje roemt dan weer z'n café van qualidade de exportacao. En van koffie exporteren kennen ze wat in Santos, de grootste haven van Zuid-Amerika. Tel daar nog een museu do café en een casa do café bij, en het mag stilaan beginnen te dagen dat deze stad haar koffie serieus neemt.

Vibora

Na de eerste adder van de dag op pad te hebben gekruist, krijgt elke onschuldige tak of boomstronk plots gifslang-allures.

Girl Guides of Brasil

Vier paar donkere ogen kijken op als ik het museum binnenstap. In het gastenboek dat onder m'n neus wordt gedrukt, zie ik dat ik de eerste bezoeker ben die dag. Het is drie uur in de namiddag. Er wordt mij ook een toegangsbiljet verstrekt, maar in alle commotie lijkt niemand zich te herinneren dat hier ook voor betaald moet worden. "A Visita è monitorada." Ik krijg dus een persoonlijke gids mee die, aangezien ik haar allereerste toerist ooit ben, op haar beurt monitorada wordt door een iets ervarener exemplaar. Gelukkig heeft ze al haar heiligen en bisschoppen goed ingestudeerd.

Loppem

In hotelgang kom ik Braziliaanse theoloog van in de 50 tegen. Na enkele zinnen conversatie hebben we al ontdekt dat we allebei ooit overnachtten in de abij van Loppem, nabij Brugge. Dat schept natuurlijk een band, en ik word meteen uitgenodigd voor de slotlezing van het theologisch congres waarvoor hij in de stad is. Weer iemand die mijn interesses helemaal verkeerd inschat...