Zeven uur `s morgens. De zon schijnt al binnen door donkere gordijnen ontberende vensters. Je draait je nog maar eens om. Veel te vroeg om door koude straten van Potosí te dwalen. Er zijn blijkbaar toch al enkele vroege vogels op pad. Ik hoor wat gestommel aan m'n deur. Een hotelgast die de bloemetjes heeft buitengezet en z'n kamer niet meer terugvindt? "Que Pasa?" roep ik vanuit m'n warme bedje. "Men wil u bezoeken," hoor ik stem van portier. "Ik slaap nog!" roep ik terug. Ik neem wat geginnegap waar achter de deur, en dan klinkt andere stem: "Policia!" Ik schiet snel in een broek, en trek deur op een kier. Inderdaad, daar staan enkele groen geüniformeerde politie-agenten. Zonder dat ik hen hoef uit te nodigen bevinden zich zo opeens vier agenten in m'n toch al niet te grote hotelkamer. Dan volgt het klassieke dansje: paspoort, wat doet u hier, waar gaat u naartoe... Als het een huiszoeking is, is ze halfslachtig: een lege kast wordt opengetrokken, er wordt wat aan m'n gesloten rugzak gepulkt... veel overtuiging komt er niet aan te pas. Als hun nieuwsgierigheid bevredigd is, word ik vriendelijk bedankt. Ik blijf enigszins verbouwereerd achter. Dit is definitely a new sensation.
Achteraf vraag ik om uitleg bij de conciërge. Ze beweert dat dit soort controles de laatste tijd schering en inslag is. Bij rellen in Sucre ontsnapten heleboel gevangenen uit onbewaakt achtergebleven gevangenissen. Nu speurt politie hotels en pensions af naar het ontsnapte geboefte. Ik mag blijkbaar niet klagen over uur van inval, want politie kan ook in het midden van de nacht aan de deur staan. In ieder geval, als dit kadert in de actie "Bolivië heet u welkom", geldt het devies: "Back to the drawing board!"
